استاد پيشين دانشگاه هاروارد و استاد کالج مونت هوليوک آمريکا و مدير سا يت «آموزش فلسفه به کودکان» در گفتگو با خبرگزاري مهر ديدگاه خود را در خصوص بحث ها و گفتگوهاي فلسفي کودکان با يکديگر و اهميت اين بحث ها در زندگي آينده آنها بيان کرد.
فلسفه براي کودکان (فبک) يا فکرپروري براي کودکان ياP4Cيکي از شاخههاي آموزش فلسفه است که به پرورش قدرت استدلال و تفکر فلسفي در کودکان ميپردازد .
در اواخر سال هاي 1960، وقتي متيو ليپمن در دانشگاه کلمبيا واقع در نيويورک در رشتة فلسفه مشغول تدريس بود، متوجه شد که دانشجويانش فاقد قدرت استدلال و قضاوت هستند.
او به اين نتيجه رسيد که براي تقويت قدرت تفکر اين دانشجويان ديگر بسيار دير شدهاست و قدرت استدلال بايد از همان کودکي تقويت شود. ليپمن را بنيانگذار فلسفه براي کودکان ميدانند.
يکي از کساني که در اين حوزه تلاش وافر کرده پروفسور «تام وارتنبرگ» استاد پيشين دانشگاه هاروارد و استاد کالج مونت هوليوک آمريکا و مدير سايت «آموزش فلسفه به کودکان » http://www.teachingchildrenphilosophy.org است.سايت «آموزش فلسفه به کودکان» که تحت مديريت وي است در اين زمينه و در خصوص آموزش فلسفه به کودکان گام هاي خوبي برداشته است و در دنياي انگليسي زبان داراي اعتبار است.
تام وارتنبرگ در گفتگو با مهر و در خصوص اهميت آموزش فلسفه به کودکان گفت: يادگيري و فراگيري داشتن بحث و گفتگوي فلسفي کودکان با يکديگر اهميت حياتي براي کودکان دارد.
وي افزود: به عبارت ديگر اين که به کودکان آموزش داده شود تا بتوانند با همسالان خود بحث و گفتگوي فلسفي و فکري داشته باشند براي آنها ضروري و حياتي است.وي تصريح کرد: بسياري از آموزش هايي که به کودکان حداقل در کشور آمريکا ارائه مي شود بر
آماده سازي آن ها براي تست هاي استاندارد متمرکز است.
استاد کالج مونت هوليوک تأکيد کرد: اگر چه لازم و ضروري است که کودکان مهارت هاي پايه و ابتدايي را فراگيرند ولي بحث آموزش بسيار مهمتر از آن است.وي افزود: وقتي کودکان را در معرض فلسفه قرار مي دهيم مشاهده مي کنيم که آنها از رهگذر گفتگو با يکديگر به جواب پرسش هاي اساسي هستي و پرسش هاي مربوط به عالم دست مي يابند.
وي يادآور شد: از رهگذر اين بحث و گفتگو آن ها مي آموزند که به سخن يکديگر به دقت گوش دهند؛ مهارتي که بسياري از افراد بالغ آن را نياموختهاند.
«وارتنبرگ» تأکيد کرد: همچنين آن ها از رهگذر اين بحث و گفتگوي فلسفي مي آموزند که داشتن اختلاف نظر به معناي دشمني نيست. بر اين اساس آن ها مي آموزند که دوستان خوبشان ممکن است داراي ديدگاه هاي مخالف آنها باشند.
اين مهارت ها، درس هاي مهمي براي زندگي هستند که از رهگذر اين بحث و گفتگو ميان بچه ها با همديگر حاصل مي شود.
وي در خصوص اين موضوع که آيا روش و متدي جهانشمول براي آموزش فلسفه به کودکان وجود دارد يا اين که اين روش ها بايد مبتني بر فرهنگ ها باشد، افزود: اگرچه روش واحد و يگانه اي براي آموزش فلسفه به کودکان وجود ندارد مشخصه و ويژگي اساسي که همه روش هاي آموزشي گوناگون مد نظر دارند اين است که به بچه ها اجازه داده شود که ايدهاشان را در گفتگو با همسالان خود اعلام و بيان کنند.
استاد پيشين دانشگاه هاروارد افزود: به شخصه اعتقاد دارم که بهترين روش براي آموزش فلسفه به کودکان اين است که کتابي در ارتباط با فلسفه کودکان براي آنها خوانده شود تا جرقه بحث و گفتگو ميان آنها شکل گيرد. فراموش نکنيم که بچه ها دوست دارند براي آن ها کتاب خوانده شود.
وي يادآور شد: اين روش يک حسن ديگر نيز دارد و اين که به آن ها نشان مي دهد که کتاب چقدر چيز جذابي است.
از سوي ديگر به کار بردن کتاب اين حسن را دارد که مربي مي تواند عکس هاي مندرج در کتاب را براي فهم بهتر کودکان به آنها نشان دهد.
وارتنبرگ ادامه داد: مربيان و معلمان بايد بياموزند که چگونه با استفاده از روش هاي استاندارد، بحث و گفتگوي فلسفي ميان کودکان را در کلاس درس ايجاد کنند.
استاد کالج مونت هوليوک تأکيد کرد: من به عنوان يک فيلسوف که با کودکان کار کرده و به آن ها آموزش فلسفه داده براي آن ها داستان هاي تخيلي مي خوانم و سپس ديدگاه و نظر آنها را در خصوص مباحث بيان شده را مي پرسم.وي افزود: از اينرو تصور نمي کنم هر فرهنگ نياز باشد که بخواهد کاملاً روشي جديد براي خود ابداع کند. اگرچه هر فرهنگي درصدد خواهد بود تا کشف کند که روش هاي موجود چگونه قابل کاربست و اطلاق به فرهنگ خودي است .
مدير سايت «آموزش فلسفه به کودکان» در پايان تصريح کرد: تلاش و سعي آموزش فلسفه به کودکان اين است تا بچه ها قدرتمند شوند و از جنبه فکري و عاطفي رشد يابند و شکوفا شوند.
بر اين اساس زمينههاي مشترک زيادي را مي توان براي آموزش فلسفه به کودکان يافت که به درد همه جوامع و فرهنگ ها بخورد.
