یادی از یک همکار حسین ناجی- به همراه تصویر

یادی از حسین ناجی

حسین ناجی طوسی یکی از همکاران خوب و با سابقه را از دست دادیم خبر بسیار ناگوار وناراحت کننده بود.آخرین صحبت من با او در زمان بیماری اش که سخت او را درگیر کرده بود، ایام نوروز به مناسبت تبریک سال نو بود. با هم از همه چیز صحبت کردیم روحیه خوبی داشت و مثل همیشه می گفت و می خندید و می خندیدیم. 

من با او حدود سال ۷۳ آشنا شدم که آن زمان دراداره آموزش و پرورش منطقه تبادکان مشهد در واحد امور تربیتی مشغول فعالیت بود. این آشنایی به واسطه دوستی مشترک حاصل شده بود. این ارتباط گسسته ادامه یافت تا اینکه با هم در یک آموزشگاه همکار شدیم. ازاو دعوت به عمل آوردیم تا در امور پرورشی و تربیتی آموزشگاه به ما یاری رساند.

 همراه همگاران در اردوی دانش آموزی- مهر ۱۳۸۲

ارتباط او با دانش آموزان بسیار گرم و صمیمی بود، به خصوص در مسایل دینی بسیار خوش فکر و جذاب می نمود. دانش آموزان خیلی به او علاقمند می شدند. این هم به دلیل قدرت جذب دانش آموزان و خوش فکری اش بود. به جرات می توان گفت که او یکی از بهترین ها دردرس معارف و دینی در سطح منطقه بود.

 همراه فرزندانش و دانش آموزان – مهر۱۳۸۲

ارتباطش با همکاران بسیار صمیمی و دوستانه می نمود، در هر جمع و محفلی که همکاران دور هم جمع می شدیم اگراو در آن جمع نبود احساس کمبود می کردیم.

بعد از مدتی طولانی همکاری، جهت ادامه کار به مجتمع آموزشی امام رضا (ع) به عنوان معاونت انتقال یافت. 

حسین اهل مطالعه بود همیشه در مورد مسائل دینی و سیاسی و به خصوص ادبیات به روز بود از جدیدترین مباحث و مسائل رایج در سطح روشنفکران و عالمان دین مطلع بود.

کتاب پیرپرنیان اندیش یکی از آخرین کتابهایی بود  که مطالعه کرد.  

 همراه دکتر حسن رضایی از شاگردانش – اردیبهشت ۸۸

با ورزش هم به خصوص فوتبال میانه داشت ، دراوقات فراغت با همکاران فوتبال بازی می کرد، یک پای ثابت تیم فوتبال همکاران در مسابقات بود.

یادش به خیر و خوشی، اوقات خوبی را با هم داشتیم. او اکنون در میان ما نیست اما یادش و خاطراتش در ذهن و جان ما ثبت است.

آموزش و پرورش خراسان رضوی یکی از نیروهای با تجربه و خوبش را از دست داد روحش شاد.

محمود حسینی

شهریور ۹۳