آموزش و پرورش، يکي از بزرگترين و با اهميتترين ارکان يک جامعه است که پايههاي اساسي تربيت نيرويهاي انساني را به عهده دارد.
آنچه باعث ارتقاي سطح علمي دانش آموزان مقاطع مختلف ميشود، علاوه بر برخورداري از آموزگاراني با معلومات و باتجربه، برخورداري ازکتابهايي است که بتواند نيازهاي علمي دانش آموزان را برطرف کند.آنچه در اين مبحث به آن پرداخته ميشود، عملکرد نادرست در برخورد با دانش آموزان ضعيف است؛ دانش آموزاني که براي ادامه تحصيل بي انگيزه هستند و اين بي انگيزگي باعث شده است که نه تنها به درس و مدرسه علاقه نشان ندهند، بلکه از آن به نوعي فراري باشند و مدرسه را فقط مفرّي براي دوست يابي، تفريح و وقت گذراني و البته مسائل حاشيهاي ديگر بدانند.
آموزش و پرورش، يکي از بزرگترين و با اهميتترين ارکان يک جامعه است که پايههاي اساسي تربيت نيرويهاي انساني را به عهده دارد.
آنچه باعث ارتقاي سطح علمي دانش آموزان مقاطع مختلف ميشود، علاوه بر برخورداري از آموزگاراني با معلومات و باتجربه، برخورداري ازکتابهايي است که بتواند نيازهاي علمي دانش آموزان را برطرف کند.آنچه در اين مبحث به آن پرداخته ميشود، عملکرد نادرست در برخورد با دانش آموزان ضعيف است؛ دانش آموزاني که براي ادامه تحصيل بي انگيزه هستند و اين بي انگيزگي باعث شده است که نه تنها به درس و مدرسه علاقه نشان ندهند، بلکه از آن به نوعي فراري باشند و مدرسه را فقط مفرّي براي دوست يابي، تفريح و وقت گذراني و البته مسائل حاشيهاي ديگر بدانند.
اما همين دانش آموزان ضعيف و فراري از مدرسه که شايد در طول مدت تحصيل خود حتي يک بار هم در بعضي از دروس را نمره خوبي نگيرند، به راحتي در پايان سال نمره قبولي ميگيرند و به سطوح بالاتر ميروند. سؤال اصلي اين است كه چرا چنين اتفاقي ميافتد و چرا بايد زمينهاي براي چنين فاجعهاي وجود داشته باشد؟ در حال حاضر مسألهاي به عنوان «درصد قبولي» در مدارس به شکل رقابتي مطرح است. اين موضوع بين مدارس مختلف شهرها و شهرستانهاي کشور به صورت معضلي درآمده است. آموزگاران زيادي ميتوانند شهادت بدهند که مدير مدرسه از آنان خواسته است همه دانش آموزان را قبول کنند و نمره بدهند تا شاخص درصد قبولي به عنوان ملاک رسمي موفقيت يک مدرسه و مدير بالا برود.اهميت دادن به موضوع نمره بد نيست، اما بديهي است که نمره و آزمون يک ابزار است و نبايد هدف يک سامانه آموزشي قرار گيرد. به جاي آن که نمره و آزمون باعث شود که مسئولان مدارس براي به دست آوردن درصد قبولي بيشتر به سطح علمي دانشآموزان توجه کنند و در جهت ارتقاي آن بکوشند، به معضلي به نام نمره دادنهاي بي دليل بيشتر توجه نشان ميدهند. رويهاي خطرناک که تقريبا به عنوان يک عرف در ساختار نظام آموزشي ايران تبديل شده است و در دهههاي آينده بايد منتظر لطمهها و آسيبهاي فاجعهانگيز ناشي از اين مسأله باشيم.با اين توضيحات به روشني ميتوان دريافت كه چرا دانش آموزان بعد از فارغ التحصيل شدن از مدرسه، توان علمي بالايي ندارند؟ چرا به شهادت آموزگاران و صاحب نظران حوزه آموزش و پرورش، تعداد «دانشآموز درسخوان» هر سال کمتر ميشود؟ جواب کاملا روشن است. چرا دانش آموز بايد خود را به زحمت بيندازد و با چه انگيزهاي در درس خواندن سختکوشي کند وقتي که راه حلهاي آسان براي نمره گرفتن و رفتن به مقطع بالاتر در دسترس او است؟
منبع: سايت پارسينه
