قسمت هشتم.
فصل ششم در غذا خوردن زنان است چنين گفته که باید زن در سر خوان و زیر سفره نان دو زانو نشيند و سه انگشتی غذا بخورد و حرف نزند و صدا نکند و جواب کسی را نگوید یعنی لا لبازی درآورد. از روی مروت و انصاف بنگرید زنانی که با چندین طفل کوچک و بزرگ بر سر خوان و سفره نان این قسم رفتار عيان نمایند دیگر آن اطفال بر سر آن سفره ظرفی باقی ميگذارند یا فرصت به کسی در غذا خوردن ميدهند. اگر زن ساکت باشد آن بچه گان کاسه خورش را در افشره ریزند و یا افشره را بر سر پلو نثار کنند زن هيچ نگوید یا برود پيش سر را بگذارد در گوش بچه بگوید بابایت به قربانت آرام بنشين و حرف مزن، اطفال زندگانی را بر او و مرد او حرام و طعام را تمام ميکنند. باید زن و مرد با بعضی اطفال خورد گرسنه بمانند و ظروف شکسته. بلی اگر یکمرد با یک زن به رسم فرنگ بروند در مهمانخانه شاید بتوانند به دستورالعمل او رفتار نمایند اما فرنگ از قرار جغرافيای تاریخی و سياحتنامه های امم مختلفه تمام زن های نجيب تربيت شده عالم به چندین علم در سر ميز با مردان اجنبی مينشينند و وقت رقص دست مردان اجنبی را گرفته ميرقصند. اما آداب دین اسلام دیگر است. زن های ایران گرفتار خانه داری و خدمتگذاری ميباشند. علی الخصوص زن های رعيت. مصنف سليقه شخصی خود را دستور العمل داده. چنانچه گفته زن باید ازشوهر دور بنشيند. این هم همان فرض خدمتکاریست که پيش خود خيال کرده و سابقاً کمينه عرض نموده والا الفت و محبت عاشقی و معشوقی با این رسم و این قسم اختلاف کليه دارد که به هيچ قسم تصور نميتوان نمود. خداوند هوش کرامت فرماید.
