فرشته به من آموخت (خاطره)

فرشته به من آموخت

پروانه فراهانی

اوّلین سال خدمتم در آموزش و پرورش،به سمت آموزگار در یکی از روستاهای شهرستان ملایر مشغول کار شدم.براساس علاقهء وافرم به کلاس اول، ابلاغ این کلاس را از اداره دریافت کردم و به محل کارم رفتم.

بعد از آشنایی با همکاران و مدیر و معاون مدرسه،فهرستی از اسامی‏ دانش‏آموزان از معاون گرفتم.او مرا به‏ دانش‏آموزان معرفی کرد.وقتی وارد کلاس شدم با آن همه شوق و علاقه، اضطراب زیادی تمام وجودم را گرفت.از خودم می‏پرسیدم که آیا از عهدهء این کار برخواهم آمد؟در همان لحظات،چشمان‏ زیبای شاگردانم مرا دلباختهء خود کرد. کم‏کم اضطراب را از خود دور کردم.با دیدن چشمان معصومی که در مقابل خود می‏دیدم،احساس عجیبی به من دست داده‏ بود.احساسی که با خود آرامش می‏آورد.

بعد از رفتن معاون مدرسه کارم را با نام‏ خدا شروع کردم.دوباره خودم را معرفی‏ کردم و از آنها خواستم پای تخته بیایند و به‏ صدای بلند خود را معرفی کنند.تعداد حاضران در کلاس،با فهرست مطابقت‏ نداشت.دانش‏آموزی به نام(فرشته)در کلاس نبود.از کنار این موضوع به سادگی‏ گذشتم و سپس یک داستان شیرین تعریف‏ کردم.زنگ تفریح آخر،مدیر مدرسه از من‏ سؤوال کرد آیا طبق فهرست،همه حاضر بودند؟گفتم:«خیر دانش‏آموزی به نام‏ فرشته حاضر نبود.»او بلند شد،کنار پنجره رفت و با دست،به دانش‏آموزی‏ اشاره کرد که کنار دیوار تک و تنها ایستاده‏ بود و با کسی صحبت نمی‏کرد.مدیر گفت:«این همان دانش‏آموز غایب‏ شماست.»گفتم:«از نظر جثه بزرگ‏تر از سایرین به نظر می‏آید.او با تأیید حرف من‏ گفت که امسال سال سوم است که فرشته‏ در کلاس اول درس می‏خواند.سپس‏ افزود که باید با او مدارا کنی.چون از نظر ذهنی و یادگیری بی‏نهایت ضعیف است.

با کنجکاوی از دفتر بیرون آمدم و به‏ طرف او رفتم سلام کردم،دستی به موهای‏ ژولیده و نامرتبش کشیدم و خواستم اسمش‏ را بگوید.جسورانه دستم را کنار زد و با خشم از من دور شد.زنگ تفریح که تمام‏ شد،همه به کلاس رفتند.ولی فرشته در حیاط مدرسه ماند.مدیر مدرسه که شاهد ماجرا بود،گفت:«سعی کن از مدرسه فرار نکند.چون خیلی یاغی است؛از این حرف‏ خوشم نیامد به طرف او رفتم و گفتم: «فرشته همه بچّه‏ها در کلاس منتظر من و تو هستند.نمی‏خواهی با من به کلاس‏ بیایی؟»مستخدم مدرسه که از او شناخت‏ کافی داشت،گفت:خانم،وقت خودت‏ را تلف نکن.این آدم بشو نیست.»اما من‏ بی‏توجه به حرف‏های او دست فرشته را گرفتم و با نارضایتی به کلاس بردم.از آن‏جا که قد بلند بود،او را در آخر کلاس‏ نشاندم.بچّه‏ها از من خواستند که دوباره‏ برای آنها قصّه بگویم.چون روز اول بود، به خواست آنها توجه کردم و شروع به قصه‏ گفتم کردم که ناگهان صدای گریه‏ دانش‏آموزی توجهم را به خود جلب کرد. وقتی به او نگاه کردم،با دست فرشته را نشان داد و گفت:«خانم،او با مداد نوک تیزش به گونهء من زد.»فرشته را در میز جلو نشاندم.ولی هرچه با او حرف زدم، جواب نداد و فقط گریه کرد.

راجع به فرشته با مدیر مدرسه حرف زدم‏ و پدرش را خواستم و از او در مورد فرشته‏ سؤوالاتی کردم.او گفت:«بعد از مردن‏ مادرش،فرشته مریض شد.شاید این‏ رفتارها بر اثر همان بیماری باشد.»ولی بعد از پی‏گیری‏های بسیار،متوجه شدم پردهء گوش فرشته بر اثر کتک نامادری پاره شده‏ است.چندین بار،نامادری را خواستم و خواهش کردم که به خاطر خدا،به فرشته‏ بیشتر اهمیت بدهد و او را حمام کند. بعضی روزها خودم موهای او را شانه‏ می‏زدم.به او یاد دادم که خودش‏ لباس‏هایش را بشوید حتی در خانه به‏ نامادری کمک کند.از این طریق،رابطهء او با نامادری مستحکم شد.روزی نامادری‏ به مدرسه آمد و با خوشحالی از رفتار فرشته‏ در منزل اظهار رضایت کرد.فرشته هم‏ شاداب شده بود و تمیز و مرتب به مدرسه‏ می‏آمد و از نظر هوش هیچ کم و کسری‏ نداشت.

برای خرید سمعک با پدرش صحبت‏ کردم.سرانجام،پول سمعک تهیه گردید و به دستور پزشک فرشته سمعک‏دار شد. او را مبصر کلاس کردم.ثلث دوم و سوم‏ با معدل ۲۰ قبول شد و این ثابت کرد که‏ اذّیت و آزار رساندن او به دیگران،در اثر بی‏توجهی‏هایی بود که در خانه و مدرسه به‏ او می‏شد.

در اولین سال خدمتم،فرشته به من‏ آموخت که:

۱-در کلاس به سادگی از کنار هر موضوعی نگذرم.

۲-برای شناخت و حل مشکلات‏ دانش‏آموزان،ثمربخش باشم.

۳-به دانش‏آموز احترام بگذارم.زیرا احترام به شخصیت او،که استعدادهای‏ نهفته را بیدار و نمایان می‏کند و شرایط را برای رشد او فراهم می‏آورد.

۴-فقر و تنگدستی در یادگیری تأثیر دارد.

۵-با درست پیمودن راه حقیقت و دانستن چگونگی ابراز محبت،می‏توان دل‏ انسانی را نرم کرد.

۶-شناسایی معایب جسمی و روحی‏ دانش‏آموزان در شروع کار،وظیفهء معلم‏ است.

۷-ارتباط مکاتبه‏ای یا حضوری با اولیا از کارهای مهم هر معلم است.

۸-محکم قدم برداشتن در راه خیر، راهی که سرچشمه نور خداوندی در آن تا ابد پرتو افشانی کند،به معلم نیرو می‏دهد.

پایان مقاله