واکنشحجاریان به ممنوعیت تدریس انگلیسی درمدارس
به نوشته جماران؛ سعید حجاریان چنین به این تصمیم واکنش نشان داد: «اینکه چرا آموزش و پرورش در بخشنامهای اعلام کرده 
است در مدارس آموزش زبان انگلیسی متوقف شود در حالی که همه میدانند «العلم فی الصغر کالنقش فی الحجر» کاری است ناشدنی. چرا که موسسات خصوصی حی و حاضر هستند و خانوادهها فرزندانشان را در خارج از ساعات آموزشی به این موسسات خواهند فرستاد، زیرا میدانند در آینده همین طفل اگر بخواهد با ابزارهای تکنولوژیک دست و پنجه نرم کند یا ادامه تحصیل دهد سخت به زبان انگلیسی محتاج است.» وی ادامه داده است: «اینکه ادعا شود آموختن انگلیسی مانع از انس فرزندان با فرهنگ فارسی خواهد شد، سخن عجیبی است! مگر طفل زیر دوازده سال چقدر از مدرسه تأثیر میپذیرد؟ یا اینکه اساسا مدارس چقدر در فرهنگسازی نقش دارند؟ میدانیم اطفال در این سنین عمدتا از خانواده خود، فرهنگ و زبان مادری را میآموزند و این امری است که کاملا از حیطه نظارت دولت خارج است. خانوادهای که دلبسته به فرهنگ زادبوم خود است طبعا آن را به نسلهای بعدی خود منتقل میکند و خانوادهای که از این فرهنگ دل کنده است، همان مسیر را پیش پای طفل خود میگذارد.» حجاریان تصریح کرده است: «گمان نرود که با حذف زبان انگلیسی همه فرزندان ایران، قاری قرآن خواهند شد؛ در جامعهای که قرآن را به نمط طوسی میخوانند و به تعبیر خواجه شیراز که میگوید: «حافظا میخور و رندی کن و خوش باش ولی/ دام تزویر مکن چون دگران قرآن را» از قرآن ابزاری برای ریا و تزویر ساختهاند، چه انتظاری داریم که کودکان به سمت قرآن پیش بروند و زبان انگلیسی را رها کنند. ما در این چهل سال به قدری از فرهنگ دینی و اسلامیمان بیرویه و بدون پشتوانه چِک کشیدهایم، که دیگر انبانمان خالی است و دیگر چِکمان را با هزار امضا و تضمین و قسم و آیه نمیخرند. قرآن در کشور ما مهجور است و به قول سعدی که میگوید: «بزرگزاده نادان به شهر وا مانَد/ که در دیار غریبش به هیچ نستانند» مانند ارز رایج در کشوری غریب است که در این دیار آن را نمیخرند.» حجاریان در پایان یادآور شد: «امروز باید به این پرسش پاسخ دهیم که چرا فرهنگ ایرانی اسلامی تا این حد غریب و مهجور واقع شده که در ایران خودمان خریدار ندارد و اطفال ما زبان دوم و سوم که فرانسه و آلمانی باشد را فرامیگیرند اما اندک اقبالی به فارسی و عربی نشان نمیدهند. با این روال شاید دور نباشد روزی که زبان فارسی سلیس را در تاجیکستان، بلندیهای پامیر، گوشهای از هند، اوستیا یا بدخشان پیدا کنیم.»
—————–
↩️ کانال مقاله ها 👇
