|
زهرا توسلي زمستان سال 1363 بود. در آن سال مدير و آموزگار كلاس دوم ابتدايي بودم. يكي از روزها كه دانشآموزان مشغول اجراي مراسم صبحگاهي بودند، ناگهان مه نسبتاً غليظي همهجا را فرا گرفت. مهآلود شدن هواي روستاي حلوان كه در منطقه گرم و خشك واقع شده، پديدهاي بود كه بهندرت پيش ميآمد. اين موضوع فكر مرا به خود مشغول كرد. ناگهان در ذهنم جرقهاي زده شد. چه خوب است از اين پديده طبيعي براي تدريس درس «مه چيست» استفاده كنم. در كتاب علوم تجربي پايه دوم آن موقع درسي تحت «مه چيست» وجود داشت. با خود گفتم بهترين زمان براي تدريس درس مورد نظر امروز و در همين هواي مهآلود است. گرچه هنوز طبق روال فهرست كتاب به درس موردنظر نرسيده بودم، ولي چون از لحاظ فهم مطالب براي دانشآموزان مشكلي وجود نداشت، بدون رعايت فهرستبندي كتاب، فرصت را غنيمت شمرده و زمينه را براي تدريس آماده نمودم. دانشآموزان ديگر پايهها را به كلاس فرستادم و به دانشآموزان كلاس دوم گفتم: شما در حياط مدرسه بمانيد، با شما كار دارم. نگاهها پرسان و ذهنها آماده بود. اين زمان براي من بهترين انگيزه براي شروع درس بود. بيشتر از اين نگذاشتم ذهن كوچك آنها درگير سؤالهاي مختلف شود و با طرح سؤالهاي ساده نظير: ابر چگونه تشكيل ميشود؟ چهموقع باران ميبارد؟ هواي امروز چه تفاوتي با روزهاي قبل دارد؟ و… دانشآموزان را به سمت موضوع درس هدايت كردم و در همان هواي مهآلود، درس «مه چيست» را تدريس نمودم. به راستي كه طبيعت يك آزمايشگاه واقعي است. ميتوان از پديدههاي طبيعي و حتي اتفاقهايي كه در مدرسه پيش ميآيد و مرتبط با مفاهيم علمي كتاب درسي است، براي تدريس استفاده كرد. لازم نيست هميشه طبق فهرست كتاب عمل كنيم. چنانچه اتفاق و پيشآمدي مرتبط با موضوعهاي مطرحشده در كتاب درسي باشد، براي آموزش نياز به رعايت سلسلهمراتب كتاب نيست. ميتوان در همان لحظه بروز اتفاق از آن به عنوان انگيزه شروع درس استفاده نمود و درس را تدريس كرد ولي اگر نياز به آموزش مطالب ديگري به عنوان پيشنياز است، ميتوان آن لحظه را در ذهن دانشآموز ثبت كرد و بعداً ضمن يادآوري آن لحظه از آن براي آموزش يك مفهوم عملي استفاده كرد. |
