نگاهی به زندگی استاد فرزانه‏ رضا روزبه‏ معلّم اسوه

(به تصویر صفحه مراجعه شود) از شیک‏پوشی.غذایش ساده و مختصر و خانه‏اش محقر در محله‏ی‏ قدیمی و مذهبی خیابان ری بود.از جسارت و بی‏ادبی مردم،چشم‏ می‏پوشید و از این طریق،درس بزرگی به دیگران می‏داد.

به روحانیون اصیل؛شیعه و سادات،ارادت و احترام خاص‏ می‏گذاشت و در برابر علما و مراجع تقلید،اخلاص و تعبد ویژه داشت؛ اگر در حضور او،کسی از عالمی ب می‏گفت و یا از روحانیت انتقاد می‏کرد،چهره درهم می‏کشید و آزرده‏خاطر می‏شد.به بیچارگان‏ و زیردستان کمک می‏کرد و ضمن احترام به خدمت‏گزاران،کارها را در قالب پرسش از آن‏ها درخواست می‏کرد؛برای مثال می‏گفت: مشهدی محمد،برای ما یک لیوان آب نمی‏آوری؟

در سال ۱۳۳۵ وقتی مدیریت دبیرستان علوی را بر عهده گرفت‏ صبحگاه از نخستین کسانی بود که به مدرسه وارد می‏شد و شبان‏گاه‏ با آخرین گروه،مدرسه را ترک می‏کرد.محیط تربیتی دبیرستان‏ علوی،بخش بزرگی از زندگی او،بلکه تمام زندگی او شده بود.

به شاگردان مدرسه،آن‏قدر نزدیک بود که به راحتی می‏شد حس‏ کرد که چگونه از درد آن‏ها رنج می‏کشد و در شادی آنان از خود آن‏ها شادمان‏تر است.بسیاری از اوقات،در زنگ‏های تفریح به جای‏ رفتن به دفتر مدرسه و استراحت،به میان شاگردان می‏رفت و برای‏ آن‏ها پدر،استاد،مربی اخلاق و الگوی فضایل اخلاقی بود.بسیاری‏ از شاگردان مطالبی را که حتی با پدران و مادران خود در میان‏ نمی‏گذاشتند،به او می‏گفتند و او را محرم اسرار خود می‏دانستند. بسیاری وقت‏ها،شب‏ها تا دیروقت همراه گروهی از شاگردان،در آزمایشگاه فیزیک مدرسه،به تحقیق می‏پرداخت تا پاسخ پرسش‏ دانش‏آموزی را بدهد و اشکال وی را ریشه‏کن سازد.

استادگاه در غیبت بعضی همکاران،کلاس درس آن‏ها را به‏ خوبی اداره می‏کرد و همه‏ی شاگردان می‏گفتند،به سبب نوآوری‏اش‏ در تدریس،از محضر او بیش از استاد همیشگی‏شان بهره برده‏اند.

خاطراتی آموزنده از دوستان و شاگردان استاد روزبه:

«به اتفاق ایشان در جمعی از دوستان،که همه از مردان علم و عمل بودند و هریک تبعات و نوشته‏های مختلف از خود به جای‏ گذارده بودند،نشسته بودیم.هریک از دوستان با افسوس می‏گفت: اگر من دوباره به دنیا بیایم،فلان ار را شروع می‏کنم و یا فلان‏ اشتباهی را که کرده‏ام جبران می‏کنم؛به‏هرحال هریک درباره‏ی‏ کاری که می‏خواست در زندگی جدید خود بکند،مطلبی گفت تا نوبت به استاد روزبه رسید او گفت:من حاضر نیستم دوباره به دنیا بیایم؛زیرا در این زندگی‏ام همیشه همان کاری را کردم که باید می‏کردم و اگر دوباره به دنیا بیایم،همان کارها را انجام می‏دهم».

@یکی از شاگردانش می‏گوید:در تمام دوران تحصیل،ساعتی را سراغ نداریم که استاد تا آخرین دقیقه به پایان نبرده باشد؛از همین‏ جهت خود ایشان می‏فرمود:سی و شش سال است که معلمم و به‏ اندازه‏ی نیم‏ساعت به شاگردانم بده‏کار نیستم.

@دیگری می‏گوید:استاد عقیده داشت که تدریس فیزیک یا هر ماده‏ی درسی دیگری،مقدمه‏ای است برای آن‏که شاید بتوانیم چند «آدم»بسازیم.

@دوستی می‏گفت:در مسافرت‏های علمی،استاد هم‏چون‏ دیگران،مسئولیتی می‏پذیرفت و تعهد خویش را به بهترین نحو به‏ انجام می‏رساند.در آن ایام گاهی که یکی از شاگردان بیمار می‏شد، از پدر مهربان‏تر او را مواظبت می‏کرد و نیمه‏های شب آب لیمو شیرین را می‏گرفت و با حمد و توسل به دانش‏آموز می‏خوراند تا مداوا شود و دوری والدین خویش را در آن سفر احساس نکند.

و سرانجام استاد روزبه،پس از این‏که در سال ۱۳۴۷ به سبب‏ تماس با تشعشعات رادیواکتیو در آزمایشگاه بیمار شده بود،در سال‏ ۱۳۵۲ جان به جان آفرین تسلیم کرد.

علمای زیادی در تشیع جنازه‏ای او حضور داشتند آیت اللّه گلپایگانی‏ بر وی نماز گزارد و در گورستان شیخان قم،به خاکش سپردند تا در جوار حق آرام گیرد.

منابع

(۱)-روزبه،رضا،خداشناسی،انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین.

(۲)-کیهان فرهنگی،سال ۶۶،ش ۸،ص ۵۲.

(۳)-ماهنامه فنون،ص ۴۳ و ۴۴.

(۴)-مکتب اسلام،سال ۱۵،دی‏ماه ۵۲،ص ۷۰.

(۵)-هاشمی رفسنجانی،اکبر،دوران مبارزه،ج ۱،ص ۹۱ و ۱۴۶.

(۶)-مصاحبه با همکاران،آشنایان و بستگان و شاگردان.