خاطره‏ از دیروز… ماجرای یک قصه‏ واقعی

پرویز رسول‏زاده

معلم که باشی،تازه می‏فهمی جهان دو پنجره دارد؛یکی، پنجره‏ای که شاگردی پشت آن ایستاده و دیگری پنجره‏ای‏ است که معلمی از آن به کودکی‏هایش می‏نگرد.

یک دانش‏آموز دوره‏ی ابتدایی،مثل تمام بچه‏های شهر، هویتش کیف کوچکی است که دفتر و پاک‏کن و مدادهایش‏ را هرروز به مدرسه می‏برد و تمام داراییش پول توجیبی است‏ که پدر کنار رخت‏خوابش می‏گذارد.

حیاط مدرسه بزرگ‏ترین حیاط دنیاست؛وقتی دانش‏آموز ابتدایی باشی.خوب یادم هست مراسم صبحگاه را خوب به‏ یاد دارم.وقتی بچه‏ها به صف،مرتب ایستاده بودند،تمام‏ رویای من این بود که روزی منم مثل کسی که قرآن و سرود صبحگاه را می‏خواند،بالای سکو بایستم و سرود بخوانم‏ …؛حتی به این راضی بودم که در صف،صدای من از همه بلندتر باشد؛اما هیاهوی جواب‏دادن بچه‏ها به مراسم‏ صبحگاه،آن‏قدر زیاد بود که صدای خودم را هم نمی‏شنیدم.

در ماه رمضان،روز قدر،صبح یک روز به یادماندنی،مدیر مدرسه سر صف اعلام کرد؛کسی که سوره‏ی قدر را از حفظ بخواند،جایزه می‏گیرد.چند نفری رفتند.من هم دستم را بلند کردم و رفتم.نزدیک سکوی صبحگاه که رسیدم،انگار به‏ تمام رویاهای کودکانه‏ام‏ رسیده بودم.چند لحظه‏ بعد صدای من توی‏ بلندگوهای مدرسه‏ می‏پیچید که داشتم‏ سوره‏ی قدر را با قرائت، شبیه چیزی که بارها وقت اذان از تلویزیون‏ شنیده بودم،می‏خواندم. وقتی انعکاس صدای‏ خودم را از بلندگوها (به تصویر صفحه مراجعه شود) می‏شنیدم حس می‏کردم صدایم توی تمام دنیا پخش شده. قرائت سوره تمام شد.مدیر که تا به آن روز شاید یک‏بار هم از این فاصله مرا ندیده بود،گفت:«احسنت!صلوات‏ بفرستید»؛سپس به من اشاره کرد و کمی از قرائتم تعریف‏ کرد و سر کلاس رفتیم.زنگ بعد مدیر مدرسه با بسته‏ی‏ کوچکی که در دست داشت،سر صف اعلام کرد که هدیه‏ای‏ برای دانش‏آموزی که زنگ پیش قرآن قرائت کرده،آورده‏ است.هدیه‏ای که تمام هویت آموزگاری من شد.

هدیه یک قرآن جیبی بود که وقتی آن را باز کردم بوی‏ غریبی تمام ذهنم را فراگرفت.بویی که هنوز هم وقتی این‏ واژه‏ها را می‏نویسم،توی ذهنم می‏پیچد.

سال‏ها گذشت.همیشه این قرآن دوست‏داشتنی همراهم بود. یک روز متوجه شدم که در صفحات اولیه‏ی کتاب،دو صفحه به‏ هم چسبیده است.

وقتی بازشان کردم،از نوشته‏های روی صفحات،فهمیدم‏ این قرآن را رزمنده‏ی شهیدی،به معلم دینی مدرسه‏ی دوران‏ ابتدایی‏ام هدیه داده بود؛معلمی که خودش هم در سال‏های‏ آخر دفاع مقدس شهید شد…

مدیر مدرسه را،به سختی،پیدا کردم؛مرا به یاد داشت؛ یادش بود که معلم دینی‏ بعد از قرائت من،این‏ قرآن را داده و گفته‏ بود:«این کتاب امانتی‏ است که باید به صاحبش‏ برسد….»

فکر می‏کنم معلم همیشه‏ در حال شهادت است.گاهی‏ به یک‏باره سرمی‏کشد جام‏ شهادت را،گاهی ذره‏ذره‏ ….