خاطره: چند لقمه آب

صبح یکی از روزهای پاییزی،کنار پنجره‏ی دفتر ایستاده بودم و باران نیز نم‏نم‏ شروع به باریدن کرده بود و بوی نمناکی فضا را پر کرده بود؛هم‏چنان‏که به حیاط نگاه می‏کردم و نظاره‏گر بارش باران پاییزی بودم،دانش‏آموزی نظرم را جلب کرد.او به سمت آب‏خوری رفت و با لیوانی که در دست داشت،آب نوشید.وقتی آب را نوشید بعد از پایان در دلم سلامی بر حسین(ع)و یارانش دادم.گفتم:«این هم به جای این‏ دانش‏آموز تا ثوابش هم به ما برسد».چند لحظه‏ای از این برنامه نگذشته بود که همان‏ دانش‏آموز لیوان به دست،به طرف شیر آب‏خوری آمد و آب خورد و رفت.پیش خودم‏ گفتم:اول صبح این بچه چه چیزی خورده است که عطش دارد.به طرف سالن به راه‏ افتادم.دیدم به کلاس رفته است.

در تابلو اعلانات،کارهای بچه‏های پیش دبستانی را نگاه می‏کردم که باز متوجه‏ شدم همان دانش‏آموز لیوان به دست به طرف حیاط می‏رفت.این بار به طرفش رفتم‏ و پرسیدم:«عزیزم کجا»؟گفت:خانم اجازه می‏روم آب بخورم.پرسیدم کلاس چندم‏ هستی؟کلاس پنجم.اسمت چیه؟مریم.گفتم:مریم جان اول صبح هوا به این خنکی، چه قدر آب می‏خوری؟نگاه معصومانه‏ای به چهره‏ام انداخت.انگار می‏خواست چیزی‏ بگوید،از او پرسیدم:«رنگ صورتت چرا پریده؟مریضی»؟جواب داد:«نه خانم،چون‏ خیلی گرسنه هستم،همش آب می‏خورم تا شاید سیر شوم.آخه سر کلاس دلم همش‏ ضعف می‏رود».وقتی این کلمات از دهان مریم خارج می‏شد،گویی هر کلمه‏اش مانند پتک،بر سرم فرود می‏آمد.اشک چشمانم را گرفته بود و از بغض گلو،توان صحبت‏ کردن نداشتم.

دستش را گرفتم و به سمت بوفه مدرسه به راه افتادم.چند کیک و ساندیس برایش‏ خریدم و به دفتر بردم و کنار خود نشاندم تا کیک را بخورد.بعد از این‏که فهمیدم‏ حالش خوب است،او را به کلاس فرستادم.با رفتن مریم سر درد عصبی گرفته بودم.

مثل این‏که مغزم قفل کرده بود و نمی‏توانستم کارهای خود را انجام دهم.پیش‏ خود فکر کردم خدای من،نکند امثال مریم در مدرسه باشند و من از حال آن‏ها بی‏خبر هستم.در پی چنین فکرهایی بودم که زنگ تفریح به صدا در آمد.به طرف حیاط رفتم، در بین بچه‏ها حرکت می‏کردم و می‏دیدم که چه قدر شاد هستند و می‏خندند و بازی‏ می‏کنند.خوش‏حال می‏شدم؛ولی در درونم غوغایی بود از این‏که نکند این شادی‏ها ظاهری باشد و آن‏ها از اعماق وجودشان نمی‏خندند و شاید مانند مریم مشکلی دارند که نمی‏توانند بازگو کنند.بعد از مدتی خودم را تنها احساس کردم.به طرف دفتر آمدم‏ و با خانم معاون مدرسه درباره‏ی اتفاق صبح،صحبت کردم.ایشان نیز از این موضوع‏ گرفته و نگران شد؛ولی فکری به ذهنم رسید که بهتر است در بین جوایز بچه‏ها،جایزه‏ دیگری نیز بگذاریم؛یعنی به آن‏ها بن بدهیم.این موضوع در شورای معلمان مطرح‏ گردید و همکاران همه موافقت کردند و قرار بر این شد بن خرید،به عنوان جایزه،در اختیار بچه‏ها(افراد بی‏بضاعت)قرار دهیم تا از بوفه‏ی مدرسه خرید کنند.تا حدودی‏ آرامش روحی پیدا کرده بودم؛اما آیا کل مشکل حل شده بود؟!

نویسنده : نجفی، فاطمه