خاطره‏ یاددهی بر مدار دوستی

زهره لطفی‏زاده

در تاریخ ۲۰/۱۱/۶۳ در یکی از روستاهای منطقه‏ی کیار(استان‏ چهارمحال و بختیاری)مشغول به کار شدم.تازه دیپلم گرفته بودم و به‏ صورت حق التدریس استخدام شدم و تجربه‏ی کار معلمی،نداشتم.

نمی‏دانستم که موفق می‏شوم یا نه؛در ضمن به علت کمبود نیروی‏ انسانی یک کلاس دوپایه را به من دادند(پایه‏دوم و چهارم)؛اصلا فکر نمی‏کردم؛اما موفق شدم و خاطرات خوبی را از آن سال در ذهن‏ دارم.

در تابستان ۶۴ یک دوره‏ی ضمن خدمت ۲۰۰ ساعته را گذراندم. بعد از آن احساس کردم که می‏توانم پیشرفت کنم و در کارم موفقیت‏ بیشتری را به دست آوردم.دو سال در پایه‏ی پنجم تدریس کردم و مجددا به پایه‏ی چهارم برگشتم.در بین خدمت،مدرک فوق‏دیپلم‏ را از دانشگاه آزاد اسلامی در رشته‏ی آموزش ابتدایی گرفتم و هر سال تجربه و موفقیت بیشتری کسب می‏کردم؛اگرچه هرکلاس‏ با دانش‏آموزان مختلف و روحیات متفاوتی بود ولی تجربه‏ی خیلی‏ خوبی بود.

آموزگار باید بداند که چه عواملی باعث موفقیت و پیشرفت می‏شود (چگونگی تدریس،تشویق،نوع آزمایش،برخورد معلم و…).

هفده سال است که در پایه‏ی چهارم تدریس می‏کنم و این سه‏ سال اخیر تأثیر زیادی در من گذاشت؛به این نتیجه رسیدم که تشویق، رفتار معلم و دوستی با دانش‏آموزان می‏تواند انگیزه‏ی یادگیری را در آنان ایجاد کند.

در سال تحصیلی ۸۴-۸۳ برای تدریس پایه‏ی چهارم در یک‏ دبستان غیرانتفاعی پسرانه در شمال شهر ابلاغ گرفتم و مشغول‏ تدریس شدم.

فضای مدرسه مانند خانه‏ای بود که در آن زندگی‏ می‏کردیم؛ولی چون تعداد اتاق‏هایش زیاد بود و حیاط نسبتا بزرگی داشت،شکل مدرسه را به‏ خود گرفته بود و من باید یک سال‏ تحصیلی در این مدرسه تدریس‏ می‏کردم.

هیجده سال دانش‏آموز فوق العاده بازیگوش‏ ولی زرنگ و باهوش داشتم. بچه‏ها تک‏فرزند یا نهایتا فرزند دوم خانواده بودند. اولیای آن‏ها دارای‏ معلومات عالی یا فرهنگی بودند و مشکلی نداشتم.

پس از ارزیابی متوجه شدم که بچه‏ها توانایی‏های خوبی در یادگیری‏ دارند و طالب درس هستند؛به‏جز دانش‏آموزی که مشکل رفتاری‏ داشت و مدام با دیگران،حتی با خودش،قهر می‏کرد و نمرات خوبی‏ نداشت.

نامش محمد بود تصمیم گرفتم با تشویق،به قول معروف هندوانه‏ زیر بغلش گذاشتن،او را به راه بیاورم؛ولی فایده‏ای نداشت.سایر بچه‏ها در مقاله‏نویسی و کارهای پژوهشی-تحقیقی،علاقه نشان می‏دادند و من نیز زمینه‏ی بیشتری برای آن‏ها فراهم می‏کردم و به آن‏ها امتیاز و جایزه می‏دادم.باید برای محمد کاری می‏کردم.روزی در درس علوم‏ متوجه شدم که او به کار عملی در زمینه‏ی جریان الکتریسیته ذوق‏ و شوق نشان می‏دهد.من هم فرصت را غنیمت شمردم و او را به‏ وسط کلاس آوردم و به بچه‏ها گفتم:از این به بعد ما در کلاس یک‏ مهندس برق داریم و شما می‏توانید اشکالات برقی خود را از او سؤال‏ کنید و برای هفته‏ی آینده همگی مدار موازی و متوالی را درست کنید؛ اگر سؤالی داشتید از محمد بپرسید.

این کار جرقه‏ای در محمد ایجاد کرد.او یک هفته هرروز به‏ مغازه‏ی الکتریکی یکی از آشنایان می‏رفت تا پاسخ سؤال‏های خود را بگیرد و هم بتواند مدار خوبی بسازد؛خلاصه تمام فوت و فن‏های‏ جریان الکتریسته و مدارها را یاد گرفت.روز موعود همه‏ی بچه‏ها وسایل خود را آوردند و محمد با اشتیاق،تمام مدارهای موازی و متوالی بچه‏ها را در حضورشان توضیح داد و از اول باز می‏کرد و مجددا نصب می‏کرد.این امر باعث پیشرفت محمد در همه‏ی‏ زمینه‏ها شد؛اخلاقش نیز خیلی خوب شد و توانست با همه‏ی‏ بچه‏ها ارتباط عاطفی خوبی برقرار کند؛حتی خانواده‏ی او از تغییر رفتارش متعجب شده بودند و این نتیجه‏ی تشویق‏ و کشف توانایی او بود و در آخر سال هم با معدل هیجده قبول شد.